De titel van dit stukje heb ik eigenlijk aan vriendje te danken. Van de week in bed kreeg ik zo maar vanuit het niets een knuffel en zei hij dus bovenstaande. En weet je wat? Hij heeft nog gelijk ook.

Vele van jullie lezen al vanaf het begin met mij mee en weten dat ik deze weblog ben begonnen als stok achter de deur. Jullie weten de korte versie van mijn jeugd en hebben de hele weg van schuldige naar onschuldige mee kunnen lezen.

Mijn ziekte, mijn werk, maar ook dat ik graag wilde verhuizen. Al deze dingen zijn wel een keer aan bod gekomen. Mijn ziekte, daar zal ik mee moeten leren leven. Mijn werk? Ik heb eindelijk een baan waar ik het erg naar mijn zin heb en waar ik echt op mijn plek zit. En dan de nieuwe woning. Ook dat heb ik bereikt! Vanaf het begin dat ik ben gaan samenwonen wilde ik al verhuizen. Kijk waar ik nu sta.

De eerste woning heb ik helemaal in mijn eentje bereikt. Ik heb het verzorgd en onderhouden alsof het een levend object was. In die woning hebben vriendje en ik besloten om onze liefde voor elkaar vast te leggen. In die woning ben ik van mijn schulden afgekomen.

Dus vriendje heeft gelijk. Ik heb het jaren alleen moeten doen. Jaren heb ik moeten knokken om iets te bereiken. Zelfs toen vriendje bij me woonde, deed ik het alleen want ik wilde niet dat hij mee moest betalen aan mijn schulden. Maar nu? Nu beginnen we opnieuw. Niet meer in mijn eentje maar samen met vriendje.

Het succesverhaal krijgt dus inderdaad een vervolg en hoe? Daar komen we met de tijd wel achter.