Lieve mensen,

Een tijdje geleden gaf ik nog aan dat ik het jammer vond dat zoveel van mijn trouwe webloggers gingen stoppen maar ook hier stopt de weg voor mij.

Ik heb alles bereikt wat ik bereiken wilde en ga nu ook beginnen aan een nieuwe fase in mijn leven.
Ik wist het al een tijdje maar vandaag is het officieel gemaakt. Ik heb een vast contract gekregen bij het incassobureau. Voor mij een mooi teken om verder te gaan met mijn leven en op een positieve manier dit weblog te bexc3xabindigen.

Het is niet dat ik het niet leuk vind en ik vind het ook best jammer echter zijn er teveel mensen in mijn privxc3xa9 sfeer welke met mij meelezen. Ik heb geen zin meer om op mijn woorden te letten uit de angst dat ik iemand op zijn tenen trap. Tevens zijn er dingen welke mensen uit mijn privxc3xa9 sfeer niet hoeven te weten maar via dit weblog er toch achter zouden komen.

Waar het op neerkomt is dat ik verder moet met mijn leven, het verleden achter mij moet laten en zoals Schuldige al zei "een mooier moment om te stoppen valt niet te kiezen".

Ook ik kom misschien ooit nog terug maar niet meer onder deze naam. Want stresskipje is niet langer een stresskipje meer.

Bedankt voor al jullie steun, lieve woordjes en gezelschap.

Kelly

Een lift in een flatgebouw een perfecte ontmoetingsplaats is?

De titel van dit stukje heb ik eigenlijk aan vriendje te danken. Van de week in bed kreeg ik zo maar vanuit het niets een knuffel en zei hij dus bovenstaande. En weet je wat? Hij heeft nog gelijk ook.

Vele van jullie lezen al vanaf het begin met mij mee en weten dat ik deze weblog ben begonnen als stok achter de deur. Jullie weten de korte versie van mijn jeugd en hebben de hele weg van schuldige naar onschuldige mee kunnen lezen.

Mijn ziekte, mijn werk, maar ook dat ik graag wilde verhuizen. Al deze dingen zijn wel een keer aan bod gekomen. Mijn ziekte, daar zal ik mee moeten leren leven. Mijn werk? Ik heb eindelijk een baan waar ik het erg naar mijn zin heb en waar ik echt op mijn plek zit. En dan de nieuwe woning. Ook dat heb ik bereikt! Vanaf het begin dat ik ben gaan samenwonen wilde ik al verhuizen. Kijk waar ik nu sta.

De eerste woning heb ik helemaal in mijn eentje bereikt. Ik heb het verzorgd en onderhouden alsof het een levend object was. In die woning hebben vriendje en ik besloten om onze liefde voor elkaar vast te leggen. In die woning ben ik van mijn schulden afgekomen.

Dus vriendje heeft gelijk. Ik heb het jaren alleen moeten doen. Jaren heb ik moeten knokken om iets te bereiken. Zelfs toen vriendje bij me woonde, deed ik het alleen want ik wilde niet dat hij mee moest betalen aan mijn schulden. Maar nu? Nu beginnen we opnieuw. Niet meer in mijn eentje maar samen met vriendje.

Het succesverhaal krijgt dus inderdaad een vervolg en hoe? Daar komen we met de tijd wel achter.

Ik ben vorige week en afgelopen maandag nog even bij de dokter geweest in verband met het flauwvallen. Het blijkt dat mijn evenwichtsorgaan gexc3xafrriteerd is. Hierdoor heb ik dus de hele dag het gevoel dat ik dronken ben en daardoor ben ik dus zo duizelig. Oke, daar kan ik mee leven. Ik heb nu pijnstillende oordruppels gekregen en ik moet zeggen dat deze aardig werken. Gelukkig!

Toch moet ik morgen naar de chirurg. De ene ontsteking is verdwenen, de andere is er voor in plaats gekomen. De medicijnen slaan niet voor deze aan. Ik hoop dat ik morgen ook meteen geopereerd kan worden en dat ik er dan eindelijk voorgoed vanaf ben. Ik laat de moed niet zakken en het zal heus wel goed komen, maar desalniettemin is het wel een kleine domper.

Jullie hebben het allemaal ook al gemerkt maar inderdaad ben ik erg toe aan vakantie. Gelukkig hoef ik ook niet zo lang te wachten meer. De komende dagen zal het dus erg rustig zijn op mijn weblog want eerst moet ik even goed aansterken.

Door alle drukte van de afgelopen tijd ben ik nu nog harder toe aan vakantie.
Binnenkort krijg ik te horen of ik inderdaad een vast contract krijg en over nog niet al te lange tijd zit ik eindelijk met mijn gat in Suriname. Eindelijk even rust in mijn donder.

Ik neem even een paar dagen rust. De afgelopen tijd heb ik blijkbaar iets teveel van mijn lichaam gevraagd en sinds gisteren is mijn lijf in protest gekomen.

Ik ben gisteren op mijn werk flauw gevallen en dus naar huis gestuurd. Vanmorgen wilde ik toch weer gaan werken maar na anderhalf uur hield ik het voor gezien. Het leek alsof ik steeds van mijn stoel aan het afvallen was. Het is net alsof ik de hele dag door stoned ben.

Zojuist ben ik ook net wakker geworden nadat ik om kwart over 11 mijn bedje in was gegaan. Ik ga me dus even concentreren op mezelf.

De ontsteking is door medicijnen aan het verdwijnen dus daar hoef ik me geen zorgen meer om te maken.

Ik las nu dus even een korte pauze in voordat ik zelfs te ziek wordt om straks te kunnen genieten van mijn vakantie. Het enige waar ik me nu een klein beetje zorgen om maak is mijn contract, maar helaas kan ik daar ook niet veel aan veranderen. Ziek is ziek.

Gisteren was het dan zover. De verhuizing. Om kwart voor 7 ging de wekker zodat hubby en ik nog even het laatste beetje konden inpakken en om half 9 stond mijn vader al voor de deur. Uiteindelijk waren we rond 13:00 helemaal klaar en stonden alle dozen in de nieuwe woning.

Zodra iedereen weg was hebben wij ons even terug getrokken op de bank om zo even te genieten van elkaar, van de rust en de ruimte. We hebben al wat kleding dozen uitgepakt en alvast de kledingkasten in elkaar gezet om daarna nog even gauw het avondeten in elkaar te flansen en lekker niets meer te doen.
Tenminste, hubby heeft nog even de tv aangesloten, waarna wij lekker onder het genot van een wijntje een film hebben gekeken. Om half 12 kregen we toch beide echt een klap met de houten hamer waardoor we na de film, linea direct ons bed in zijn gegaan.

Vanmorgen was het even wennen. Ik was helemaal gedesorixc3xabnteerd en was dan ook even in de war.
Dit was echter maar van korte duur en heb dan ook heerlijk genoten vandaag van de extra ruimte die wij  nu hebben. Mijn ouders zijn nog even langs gekomen en bleven uiteindelijk eten. Na het eten, zijn hun weggegaan en kwam vriendin S met haar vriend ook nog even op de koffie. Altijd gezellig. Ik moet wel eerlijk bekennen en dat zal waarschijnlijk ook wel te merken zijn aan de opbouw en slordigheid van dit stukje dat ik nu ook erg moe ben en dan zometeen ook lekker mijn bed in duik.

Ik vind het mooi geweest. Morgen gaat de wekker weer.

Eens in de zoveel tijd heb ik dat. Dan krijg ik van die o zo verkeerde eetbuien. Zo ook vandaag. Vandaag heb ik zo een heel pak roze koeken op. Ook wel bekend als de Glace koeken.

Maar wat kan mij het schelen. Ik heb er heerlijk van genoten en ondanks dat de ontsteking niet fijn is, is het leven dat wel.

Dankzij schuldenvrij leven kreeg ik weer even een oppepper. Bedankt dat je me weer even met beide benen op de grond heb doen belanden! Het gaat al een tijdje goed, dus waarom zou ik nu de moed laten zaken?

En dat heb ik gevierd met 4 roze koeken en een heerlijk glaasje verse sinaasappelsap.

Met de woning loopt alles voorspoedig. Gisteren heb ik de slaapkamer geschilderd en heeft hubby samen met mijn vader de luxaflex voor het raam gehangen in de keuken.Mijn moeder heeft de ramen op het balkon gewassen en dat was ook hard nodig bleek achteraf. Met de woning is er dus geen probleem.

Wat wel een probleem is? Ik heb weer een ontsteking in mijn been. De bult is tot nu toe nog niet heel erg gegroeid maar ik ben bang dat deze ook niet uit zichzelf zal verdwijnen. Waarom ik dit als een probleem zie? Over een maand gaan hubby en ik naar Suriname, en als ik geopereerd ben bestaat er een grote kans dat ik met een open wond in het vliegtuig moet zitten. En dat dan 9 uur lang!

Ook gaan we komend weekend voor het echie verhuizen en zullen al ons resterende spullen naar de nieuwe woning gebracht gaan worden. Ik kan dan niet veel tot niets doen doen en ik baal daar nu al van.

Het volgende probleem is, is dat ik nog steeds geen vast contract heb en ik ben bang dat dit van invloed zal zijn. Eigenlijk zit er maar 1 ding op. Ik moet me laten opereren, want ik kan ook niet met deze ontsteking naar Suriname. De warmte daar zal er alleen maar voor zorgen dat de ontsteking alleen maar groter wordt en dan zal ik uiteindelijk in mijn vakantie geopereerd moeten worden en dat zie ik nou ook niet echt zitten. Tevens bestaat er een kans dat het naar binnen slaat en dan zijn we nog verder van huis. Dan komt het terecht in mijn bloed en bestaat er kans op bloedvergiftiging.

Dus ja, ik weet wat ik nu moet gaan doen, maar mag ik me er dan wel even klote onder voelen?

Kom ik vanmiddag in de woning aan, hebben we lekkage!

Ik had al aangeven bij de opzichter dat er een vochtplek was bij de voordeur maar deze wist mij te vertellen dat dat allang verholpen was. Nou mooi niet dus!

Meteen gebeld naar de woningbouw en als het goed is moet het allemaal volgende week opgelost worden. Ik hoop dat dat gebeurt voordat we helemaal over gaan.